آوای امید و زندگی
چهل روز گذشت. حقیقت، عریانتر و زلالتر از همیشه از افق خون سربرآورد. اربعین است. عشق با تمام قامتبر قله «گودال» ایستاده است! دو دستی که در ساحل مگر هر روز عاشورا و همه خاک، کربلا نیست؟ بیایید همواره همراه کربلاییان گام برداریم تا اربعین شهادت سرور آزادگان جهان حسین بن علی بر شما دوستان عزیز تسلیت باد بارالاها! این حکایت را لطفا بخوانید و درباره ی ان فکر کنید... دخترک یک درهم شیر خرید،در کوزه ای ریخت و آن را روی سر گذاشت تا به شهر برود و بفروشد .در بین راه به فکر فرو رفت و با خودش گفت:اگر این شیر را به شهر ببرم و 2 درهم بفروشم می توانم با پول ان دوباره شیر بخرم و به شهر ببرم و 4 درهم بفروشم و 4 درهم را 8 درهم کنم و تا جایی ادامه دهم که یک گاو بخرم که برایم شیر دهد و بعد کم کم چندین گاو می خرم و با پول فروش شیر گاوها خانه ای می خرم و ... بعد خودش را در همان خانه خیالی دید که کنار استخر پر از ماهی آن قدم می زند که یکباره پایش به تخته سنگی گیر کرد و کوزه شیر از روی سرش به زمین پرتاب شد و یک درهم شیر از بین رفت. واقعا چقدر از ما وقت زیادی را تنها صرف فکر و خیال های باطل و آرزوهای دراز می کنیم؟ای کاش به جای آن کمی برنامه ریزی درست کرده و پا در عرصه عمل بگذاریم!دوباره فکر کنید،اینطوری بهتر نیست؟! در میان من و تو فاصله هاست سلامی پر از عشق به همه دوستان عزیز و مهربانم امیدوارم که همیشه سلامت وسر بلند باشید و از لحظات زندگیتان لذت ببرید با هفتا آسمون پر از گلای یاس و میخک
کربلا به بلوغ خویش رسید و جوشش خون شهید، خاشاک ستم را به بازی گرفت.
خونی که آن روز در غریبانهترین غروب، در گمنامترین زمین، در عطشناکترین لحظه
بر خاک چکه کرد، در آوندهای زمین جاری شد و رگهای خاک را به جنبش وجوشش
و رویش خواند. چهل روز آسمان در سوگ قربانیان کربلا گریست و هستی، داغدار
مظلومیتحسینعلیه السلام شد. چهل روز، ضرورت همیشه بلوغ است، مرز رسیدن
به تکامل است و مگر ما سرما و گرما را به «چله» نمیشناسیم و مگر میعادگاه موسی
در خلوت طور، با چهل روز به کمال نرسید.
علقمه کاشته شد، بلند و استوار چونان نخلهای بارور، سربرآورده و حنجرهای کوچک که
به وسعت تمامی مظلومیت فریاد میکشید، آسمان در آسمان به جستوجوی همصدا
و همنوا سیر میکند. راستی، کدامین یاوری به «همنوایی» و همراهی برمیخیزد؟
حسینی بمانیم.
شایسته ترین کلامت را به من ده ، تا با آن دل را و روح را بشویم و غرق گردم در دریای وجودت.
بارالاها!
سزاوارترین ستایش ها از آنِ تو باد که تویی آن سزاوارترین.
بارالاها!
در گرداب زندگی آنچه فریادرس ترین است ، نگاه توست حتی برای لحظه ای.
بارالاها!
هر نَفَسی بَرآید و فرو رود به اِذن تو و هرگز برگی از شاخه رقصان ننشیند بی اراده ی تو.
بارالاها!
زیباترین زمزمه ها ذکر توست و شادترین ترانه ها در وصف توست.
بارالاها!
پاکی های دنیا در چشمانم نشانه ای از توست و تویی آنکه در درون هر زیبایی جلوه می کنی.
بارالاها!
سرآغاز تویی و پایان هر راهی به تو ختم می شود.
بارالاها!
کوچک ترین اشاره ات تمام عمرم است و بزرگ ترین تلاشم برایت لحظه ای.
بارالاها!
مرا در جلوی چشمانت نگاه دار و روی از من برنگیر،
که از تو آمدم و به تو باز می گردم و از تو خواهم شد.
گاه می اندیشم...
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد، که مرا زندگانی بخشد
چشمهای تو به من آرامش می بخشد
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر بر جسته ای از زندگی من هستی...
امروز روزیست که خداوند فرشته ای چون تو را به این دنیا فرستاد تا همدم من باشد
زیباترین روز زندگیم را که سالروز تولدت می باشد به تو ابدیم تبریک می گویم و بدان براستی تو برایم بهترینی ، عزیزم مجتبی جان تولدت مبارک
روز میلادت بهانه ای شد تا بهترین شاد باشها را تقدیم حضورت کنم
امیدوارم همچون سرو همیشه سرافراز و سربلند باشی
پس جاودان بمان تا بمانم ، روز میلادت مبارک
با صدتا دریا پراز عشق و اشتیاق و پولک
دو قلب همراه با دو حس بی قرار کوچک
فقط می خوان بهت بگن تولدت مبارک
زندگی خالی است آن را پر کن
زندگی یک مشکل است با آن روبرو شو
زندگی یک معادله است موازنه کن
زندگی یک معما است آن را حل کن
زندگی یک تجربه است آن را مرور کن
زندگی یک مبارزه است قبول کن
زندگی یک کشتی است با آن دریا نوردی کن
زندگی یک سوال است آن را جواب بده
زندگی یک موفقیت است لذت ببر.
زندگی یک بازی است برنده و پیروز شو
زندگی یک هدیه است آن را دریافت کن
زندگی دعا است آن را مرتب بخوان
زندگی درد است آن را تحمل کن
زندگی یک دوربین است سعی کن با صورت خندان و شاد با آن روبرو بشی
روزی مردی خواب عجیبی دید او دید که پیش فرشته هاست و به کارهای آن ها نگاه می کند. هنگام ورود، دسته بزرگی از فرشتگان را دید که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هایی را که توسط پیک ها از زمین می رسند، باز می کنند و آن ها را داخل جعبه می گذارند. مرد از فرشته ای پرسید، شما چه کار می کنید؟ فرشته در حالی که داشت نامه ای را باز می کرد، گفت: این جا بخش دریافت است و دعاها و تقاضاهای مردم از خداوند را تحویل می گیریم. مرد کمی جلوتر رفت، باز تعدادی از فرشتگان را دید که کاغذهایی را داخل پاکت می گذارند و آن ها را توسط پیک ها یی به زمین می فرستند. مرد پرسید شماها چکار می کنید؟ یکی از فرشتگان با عجله گفت: این جا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمت های خداوندی را برای بندگان می فرستیم. مرد کمی جلوتر رفت و دید یک فرشته بیکار نشسته است. مرد با تعجب از فرشته پرسید: شما چرا بیکارید؟ فرشته جواب داد: این جا بخش تصدیق جواب است. مردمی که دعاهایشان مستجاب شده، باید جواب بفرستند ولی عده بسیار کمی جواب می دهند. مرد از فرشته پرسید: مردم چگونه می توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسیار ساده، فقط کافی است بگویند: خدایا شکر
آن کس که درد عشق بداند، اشکی براین سخن بفشاند : این سان که ذره های دل بیقرار من، سر در کمند عشق تو ، جان در هوای توست، شاید محال نیست که بعد از هزار سال ، روزی غبار ما را ، آشفته پوی باد ، در دور دست دشتی از دیده ها نهان ، بر برگ ارغوانی، پیچیده با خزان یا پای جویباری، چون اشک ما روان ، پهلوی یکدگر بنشاند ! ما را به یکدگر برساند !
